ഇന്നലെ പറഞ്ഞ് വെച്ച പ്രശ്നങ്ങളെ നമുക്ക് ഒന്നു വിശദമായി കാണാം. അതിനു മുന്നെ അബൂഹുറൈറ (റ) പറഞ്ഞ് ബുഖാരിയും മുസ്ലിമും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത ഒരു സ്വഹീഹായ ഹദീസ് നമുക്ക് നോക്കാം.
അബൂഹുറൈറ(റ) നിവേദനം: നബി(സ) അരുളി: "അല്ലാഹു ഒരു മനുഷ്യനെ സ്നേഹിച്ചാല് ജിബ്രീല് (അ) നെ വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയും; "ഞാൻ ഇന്നിന്ന ആളെ സ്നേഹിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് നീയും അയാളെ സ്നേഹിക്കണം. അങ്ങനെ ജിബ്രീലും (അ) അവനെ സ്നേഹിക്കും. മാത്രമല്ല, സ്വർഗ്ഗവാസികളിൽ ജിബ്രീലും ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു പറയുക കൂടി ചെയ്യും. അല്ലാഹു ഇന്ന മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അതു കൊണ്ട് നിങ്ങളും അവനെ സ്നേഹിച്ചുകൊളളുക. അപ്പോള് വാനലോക നിവാസികള് അഖിലവും (മലക്കുകൾ) അവനെ സ്നേഹിക്കും.മാത്രമല്ല അവനു ഭൂമിയിൽ ആദരവ് ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും. (ഭൂമിയിലെ (സച്ചരിതരായ) മനുഷ്യരും അവനെ സ്നേഹിക്കും).
എന്നാൽ അല്ലാഹു തന്റെ അടിമകളിൽ ഒരാളോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ ജിബ്രീല് (അ) നെ വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയും; "ഞാൻ ഇന്നിന്ന ആളെ വെറുക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നീയും അയാളെ വെറുക്കണം. അങ്ങനെ ജിബ്രീലും അവനെ വെറുക്കും. മാത്രമല്ല, സ്വർഗ്ഗവാസികളിൽ ജിബ്രീലും ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു പറയുക കൂടി ചെയ്യും. അല്ലാഹു ഇന്നിന്ന മനുഷ്യനെ വെറുക്കുന്നു. അതു കൊണ്ട് നിങ്ങളും അവനെ വെറുത്തുകൊളളുക. അപ്പോള് വാനലോക നിവാസികള് അഖിലവും (മലക്കുകൾ) അവനെ വെറുക്കും. മാത്രമല്ല അവന് ഭൂമിയിലും കോപത്തിനു ഇരയായ ഒരു വസ്തു ആയി മാറും. (ഭൂമിയിലെ (സച്ചരിതരായ) മനുഷ്യരും അവനെ വെറുക്കും) (സഹീഹ് മുസ്ലിം -201,45, റിയാദുസ്സ്വാലിഹീൻ 387,1(References:http://sunnah.com/muslim/45/201,http://sunnah.com/riyadussaliheen/1/387)
ഈ ഹദീസിനു ഇനി കൂടുതൽ വിശദീകരണം ആവശ്യമുണ്ടോ നമുക്കു? നമുക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ സ്നേഹം അല്ലേ ആവശ്യം? അവനെ അല്ലെ നമ്മൾക്ക് തൃപ്തിപ്പെടുത്തേണ്ടത്? ആ സ്നേഹം നമ്മൾ സമ്പാദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോ, നമുക്കു പകരം ലഭിക്കുന്നത്, നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വളരെ ചുരുങ്ങിയ ചുറ്റളവിൽ ഉള്ള ആളുകളുടെ സ്നേഹം മാത്രമല്ല! മലക്കുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജിബ്രീൽ (അ) ന്റെ, സ്വർഗ്ഗനിവാസികളായ മറ്റെല്ലാ മലക്കുകളുടെയും സ്നേഹം! മാത്രമല്ല, നമ്മൾ ആരുടെ വെറുപ്പ് ഭയന്നു, ആരുടെ സ്നേഹവും പിന്തുണയും നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് ഭയന്ന് ഇസ്ലാമിൽ നിന്ന് അകന്നു നിക്കുന്നുവോ ആ മനുഷ്യരുടെ ആദരവും സ്നേഹവും അല്ലാഹു നമുക്കു ഉറപ്പു നൽകുന്നു. ഇനി നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ആ ഭയം വേണൊ? നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന; നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെ വെറുക്കുന്ന; നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെ പരിഹസിക്കുന്ന; നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെയും, ഇസ്ലാമിക ചിന്തകളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാത്ത മനുഷ്യന്മാരോടുള്ള, നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ സ്നേഹത്തെ; അവന്റെ മലക്കുകളുടെ സ്നേഹത്തെ; അവനിഷ്ടപ്പെട്ട ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യന്മാരുടെ സ്നേഹത്തെ, ആദരവിനെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കണോ? അല്ലാഹു നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുമ്പൊ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന സുഖമോ, സൗകര്യങ്ങളോ, അനുഗ്രഹങ്ങളോ, കാരുണ്യമോ, സന്തോഷമോ, സമാധാനമോ, പാപമോചനമോ, സ്വർഗമോ, എന്തെങ്കിലും ഈ മനുഷ്യന്മാർക്ക് നൽകാൻ ആകുമോ? പിന്നെ നമ്മൾ എന്തിനാണ് അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങാൻ വൈകുന്നത്? എന്തിനെയാണ് നമ്മൾ ഇനിയും ഭയക്കുന്നത്? ആരെയാണ് നമ്മൾ ഇനിയും കാത്ത് നിൽക്കുന്നത്?
അതോ നമുക്ക് ഇനിയും അല്ലാഹുവിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ ഉള്ള വിശ്വാസം ഉറപ്പായിട്ടില്ലെ? അല്ലാഹു ഖുറാനിലൂടെയും ഹദീസുകളിലൂടെയും നമുക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ച് തരുന്ന വാക്കുകൾ, പ്രതിഫലങ്ങൾ, വാഗ്ദാനങ്ങൾ, ഇതെല്ലാം ഇപ്പോഴും നമുക്കൊരു തമാശയാണോ? ആ വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ അല്ലാഹുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനു മുന്തൂക്കം കൊടുത്ത്, അല്ലാഹുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ച്, നമ്മൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കുമെന്ന് ഭയപ്പെടുന്ന മനുഷ്യന്മാരുടെ സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കില്ലേ? അല്ലെങ്കിൽ അല്ലാഹുവിനു വേണ്ടി നമ്മൾ നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങില്ലേ? അതല്ലേ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം? അതല്ലേ ആത്മാർഥമായ സ്നേഹം?? അവരുടെ പരലോകം എന്തു വേണേലും ആയിക്കൊള്ളട്ടെ, അവരെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യം ഉണ്ടെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? അതോ നമുക്ക് ഈ പരലോക ജീവിതത്തിലും അല്ലാഹുവിലും അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപനകളിലും ഒന്നും ഇനിയും ശരിയായ വിശ്വാസം ഇല്ലേ?
അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ ആയത്തുകളും ഹദീസുകളും എല്ലാം നമുക്ക് ഒരു നേരമ്പോക്കിനുള്ള കഥകളാണോ? ഈ പറഞ്ഞ മനുഷ്യന്മാരെയും, ഈ ഭൂമിയിലെ നമ്മുടെ എല്ലാ കൈവശവസ്തുക്കളെയും ഇട്ടേച്ച് ഏത് നിമിഷവും നമ്മൾ തിരിച്ച് ചെല്ലണം; ആ മടക്കയാത്ര അല്ലാഹുവിലേക്കാണ് എന്നു നമ്മളോട് വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നതൊക്കെ നമ്മുടെ തലയ്ക്കകത്തേക്ക് ഇനിയും കേറിയിട്ടില്ലേ? ഈ പറഞ്ഞ കൈവശവസ്തുക്കളെല്ലാം നമ്മൾ കണ്ണടയ്ക്കുമ്പൊ പലരും പകുത്തെടുക്കും.... നമ്മൾ അല്ലാഹുവിനെ ഒഴിവാക്കി സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യർക്കെല്ലാം നമ്മൾ ഒരു ഓർമ്മ മാത്രം ആകും. എന്നാൽ ആ യാത്രയോടെ അല്ലാഹുവിന്റെ അടുത്ത് നമ്മൾ അടുത്ത ഘട്ടം ജീവിതം തുടങ്ങുകയാണ്. ആ ജീവിതം ആണെങ്കിൽ ഇവിടുത്തെ ജീവിതം പോലെ കൂടിയാൽ 60/70 വർഷങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങുന്നും ഇല്ല. കണക്കില്ലാത്ത ആയിരക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾ തന്നെ ഒരു പക്ഷെ ബർസഖീ (ഖബർ) ജീവിതം ഉണ്ടാകും, അതു കഴിഞ്ഞ് വിചാരണ ദിവസം തന്നെ ഭൂമിയിലെ അൻപതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് തുല്യമാണ് (70:1-4). അതും കഴിഞ്ഞ് ശാശ്വതമായ സ്വർഗ/നരക ജീവിതവും!!! ഇതെല്ലാം അല്ലാഹു പല തവണ പല വചനങ്ങളിലൂടെ ഊന്നി ഊന്നി പറഞ്ഞ സത്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ നമ്മൾക്ക് ആ കണക്കുകളെക്കാൾ എല്ലാം ഇഷ്ടം, ഈ യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ലാത്ത 70 ഇൽ കുറഞ്ഞ വർഷങ്ങളോടാണ്. അതിനു വേണ്ടി ആണ് നമ്മൾ അല്ലാഹുവിനോടുള്ള സ്നേഹം വേണ്ടാ എന്നു വെക്കുന്നത്!! അല്ലേ??!!
ഈ 70 വർഷത്തിൽ ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ തീരുമാനിച്ചത് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ്, അല്ലാതെ അടുത്ത പതിനായിരക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾ നന്നായി ജീവിക്കാൻ അല്ലാഹു തന്ന കൽപനകൾക്കനുസരിച്ചല്ല!! ചിന്തിക്കണ്ടേ നമുക്ക്?!! മാറാൻ സമയം ആയില്ലേ?!!
ഇൻഷാ അല്ലാഹ്, തുടരും....
അബൂഹുറൈറ(റ) നിവേദനം: നബി(സ) അരുളി: "അല്ലാഹു ഒരു മനുഷ്യനെ സ്നേഹിച്ചാല് ജിബ്രീല് (അ) നെ വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയും; "ഞാൻ ഇന്നിന്ന ആളെ സ്നേഹിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് നീയും അയാളെ സ്നേഹിക്കണം. അങ്ങനെ ജിബ്രീലും (അ) അവനെ സ്നേഹിക്കും. മാത്രമല്ല, സ്വർഗ്ഗവാസികളിൽ ജിബ്രീലും ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു പറയുക കൂടി ചെയ്യും. അല്ലാഹു ഇന്ന മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അതു കൊണ്ട് നിങ്ങളും അവനെ സ്നേഹിച്ചുകൊളളുക. അപ്പോള് വാനലോക നിവാസികള് അഖിലവും (മലക്കുകൾ) അവനെ സ്നേഹിക്കും.മാത്രമല്ല അവനു ഭൂമിയിൽ ആദരവ് ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും. (ഭൂമിയിലെ (സച്ചരിതരായ) മനുഷ്യരും അവനെ സ്നേഹിക്കും).
എന്നാൽ അല്ലാഹു തന്റെ അടിമകളിൽ ഒരാളോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ ജിബ്രീല് (അ) നെ വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയും; "ഞാൻ ഇന്നിന്ന ആളെ വെറുക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നീയും അയാളെ വെറുക്കണം. അങ്ങനെ ജിബ്രീലും അവനെ വെറുക്കും. മാത്രമല്ല, സ്വർഗ്ഗവാസികളിൽ ജിബ്രീലും ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു പറയുക കൂടി ചെയ്യും. അല്ലാഹു ഇന്നിന്ന മനുഷ്യനെ വെറുക്കുന്നു. അതു കൊണ്ട് നിങ്ങളും അവനെ വെറുത്തുകൊളളുക. അപ്പോള് വാനലോക നിവാസികള് അഖിലവും (മലക്കുകൾ) അവനെ വെറുക്കും. മാത്രമല്ല അവന് ഭൂമിയിലും കോപത്തിനു ഇരയായ ഒരു വസ്തു ആയി മാറും. (ഭൂമിയിലെ (സച്ചരിതരായ) മനുഷ്യരും അവനെ വെറുക്കും) (സഹീഹ് മുസ്ലിം -201,45, റിയാദുസ്സ്വാലിഹീൻ 387,1(References:http://sunnah.com/muslim/45/201,http://sunnah.com/riyadussaliheen/1/387)
ഈ ഹദീസിനു ഇനി കൂടുതൽ വിശദീകരണം ആവശ്യമുണ്ടോ നമുക്കു? നമുക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ സ്നേഹം അല്ലേ ആവശ്യം? അവനെ അല്ലെ നമ്മൾക്ക് തൃപ്തിപ്പെടുത്തേണ്ടത്? ആ സ്നേഹം നമ്മൾ സമ്പാദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോ, നമുക്കു പകരം ലഭിക്കുന്നത്, നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വളരെ ചുരുങ്ങിയ ചുറ്റളവിൽ ഉള്ള ആളുകളുടെ സ്നേഹം മാത്രമല്ല! മലക്കുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജിബ്രീൽ (അ) ന്റെ, സ്വർഗ്ഗനിവാസികളായ മറ്റെല്ലാ മലക്കുകളുടെയും സ്നേഹം! മാത്രമല്ല, നമ്മൾ ആരുടെ വെറുപ്പ് ഭയന്നു, ആരുടെ സ്നേഹവും പിന്തുണയും നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് ഭയന്ന് ഇസ്ലാമിൽ നിന്ന് അകന്നു നിക്കുന്നുവോ ആ മനുഷ്യരുടെ ആദരവും സ്നേഹവും അല്ലാഹു നമുക്കു ഉറപ്പു നൽകുന്നു. ഇനി നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ആ ഭയം വേണൊ? നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന; നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെ വെറുക്കുന്ന; നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെ പരിഹസിക്കുന്ന; നമ്മുടെ ഇസ്ലാമിനെയും, ഇസ്ലാമിക ചിന്തകളെയും പ്രവർത്തനങ്ങളെയും സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാത്ത മനുഷ്യന്മാരോടുള്ള, നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ സ്നേഹത്തെ; അവന്റെ മലക്കുകളുടെ സ്നേഹത്തെ; അവനിഷ്ടപ്പെട്ട ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യന്മാരുടെ സ്നേഹത്തെ, ആദരവിനെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കണോ? അല്ലാഹു നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുമ്പൊ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന സുഖമോ, സൗകര്യങ്ങളോ, അനുഗ്രഹങ്ങളോ, കാരുണ്യമോ, സന്തോഷമോ, സമാധാനമോ, പാപമോചനമോ, സ്വർഗമോ, എന്തെങ്കിലും ഈ മനുഷ്യന്മാർക്ക് നൽകാൻ ആകുമോ? പിന്നെ നമ്മൾ എന്തിനാണ് അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങാൻ വൈകുന്നത്? എന്തിനെയാണ് നമ്മൾ ഇനിയും ഭയക്കുന്നത്? ആരെയാണ് നമ്മൾ ഇനിയും കാത്ത് നിൽക്കുന്നത്?
അതോ നമുക്ക് ഇനിയും അല്ലാഹുവിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളിൽ ഉള്ള വിശ്വാസം ഉറപ്പായിട്ടില്ലെ? അല്ലാഹു ഖുറാനിലൂടെയും ഹദീസുകളിലൂടെയും നമുക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ച് തരുന്ന വാക്കുകൾ, പ്രതിഫലങ്ങൾ, വാഗ്ദാനങ്ങൾ, ഇതെല്ലാം ഇപ്പോഴും നമുക്കൊരു തമാശയാണോ? ആ വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ അല്ലാഹുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനു മുന്തൂക്കം കൊടുത്ത്, അല്ലാഹുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ച്, നമ്മൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കുമെന്ന് ഭയപ്പെടുന്ന മനുഷ്യന്മാരുടെ സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കില്ലേ? അല്ലെങ്കിൽ അല്ലാഹുവിനു വേണ്ടി നമ്മൾ നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങില്ലേ? അതല്ലേ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം? അതല്ലേ ആത്മാർഥമായ സ്നേഹം?? അവരുടെ പരലോകം എന്തു വേണേലും ആയിക്കൊള്ളട്ടെ, അവരെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യം ഉണ്ടെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? അതോ നമുക്ക് ഈ പരലോക ജീവിതത്തിലും അല്ലാഹുവിലും അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപനകളിലും ഒന്നും ഇനിയും ശരിയായ വിശ്വാസം ഇല്ലേ?
അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ ആയത്തുകളും ഹദീസുകളും എല്ലാം നമുക്ക് ഒരു നേരമ്പോക്കിനുള്ള കഥകളാണോ? ഈ പറഞ്ഞ മനുഷ്യന്മാരെയും, ഈ ഭൂമിയിലെ നമ്മുടെ എല്ലാ കൈവശവസ്തുക്കളെയും ഇട്ടേച്ച് ഏത് നിമിഷവും നമ്മൾ തിരിച്ച് ചെല്ലണം; ആ മടക്കയാത്ര അല്ലാഹുവിലേക്കാണ് എന്നു നമ്മളോട് വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നതൊക്കെ നമ്മുടെ തലയ്ക്കകത്തേക്ക് ഇനിയും കേറിയിട്ടില്ലേ? ഈ പറഞ്ഞ കൈവശവസ്തുക്കളെല്ലാം നമ്മൾ കണ്ണടയ്ക്കുമ്പൊ പലരും പകുത്തെടുക്കും.... നമ്മൾ അല്ലാഹുവിനെ ഒഴിവാക്കി സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യർക്കെല്ലാം നമ്മൾ ഒരു ഓർമ്മ മാത്രം ആകും. എന്നാൽ ആ യാത്രയോടെ അല്ലാഹുവിന്റെ അടുത്ത് നമ്മൾ അടുത്ത ഘട്ടം ജീവിതം തുടങ്ങുകയാണ്. ആ ജീവിതം ആണെങ്കിൽ ഇവിടുത്തെ ജീവിതം പോലെ കൂടിയാൽ 60/70 വർഷങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങുന്നും ഇല്ല. കണക്കില്ലാത്ത ആയിരക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾ തന്നെ ഒരു പക്ഷെ ബർസഖീ (ഖബർ) ജീവിതം ഉണ്ടാകും, അതു കഴിഞ്ഞ് വിചാരണ ദിവസം തന്നെ ഭൂമിയിലെ അൻപതിനായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് തുല്യമാണ് (70:1-4). അതും കഴിഞ്ഞ് ശാശ്വതമായ സ്വർഗ/നരക ജീവിതവും!!! ഇതെല്ലാം അല്ലാഹു പല തവണ പല വചനങ്ങളിലൂടെ ഊന്നി ഊന്നി പറഞ്ഞ സത്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ നമ്മൾക്ക് ആ കണക്കുകളെക്കാൾ എല്ലാം ഇഷ്ടം, ഈ യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ലാത്ത 70 ഇൽ കുറഞ്ഞ വർഷങ്ങളോടാണ്. അതിനു വേണ്ടി ആണ് നമ്മൾ അല്ലാഹുവിനോടുള്ള സ്നേഹം വേണ്ടാ എന്നു വെക്കുന്നത്!! അല്ലേ??!!
ഈ 70 വർഷത്തിൽ ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ തീരുമാനിച്ചത് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ്, അല്ലാതെ അടുത്ത പതിനായിരക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾ നന്നായി ജീവിക്കാൻ അല്ലാഹു തന്ന കൽപനകൾക്കനുസരിച്ചല്ല!! ചിന്തിക്കണ്ടേ നമുക്ക്?!! മാറാൻ സമയം ആയില്ലേ?!!
ഇൻഷാ അല്ലാഹ്, തുടരും....
No comments:
Post a Comment