"മാർഗ്ഗദർശനം നൽകുന്നത് അല്ലാഹുവാണ്. അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചവരെ അവൻ നേർവഴിയിലാക്കും" - ഇതാണ് നമ്മൾ ഇന്നലെ പറഞ്ഞ് വെച്ച കാര്യം. ഖുറാനിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ആയത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഇതിനെ വിശദീകരിക്കുന്നതിനു മുൻപായി, നമുക്ക് സ്വയം ഇതിനെ ക്കുറിച്ച് ഒന്നു ചിന്തിച്ച് നോക്കാം.
പലപ്പോഴും ഹിദായത്തിന്റെ കാര്യം പറയുമ്പോ നമ്മൾ നമ്മളെ പറ്റിയും മറ്റുള്ളവരെ പറ്റിയും നെടുവീർപ്പോടു കൂടി പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് ആണ് : "ആഹ്! ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല! ഹിദായത്ത് അല്ലാഹു തന്നെ നൽകണം" എന്ന്. ശെരിയാണ്! അല്ലാഹു തന്നെയാണ് ഹിദായത്ത് നൽകേണ്ടത്. എന്നാൽ ഇതേ അല്ലാഹു ഖുറാനിൽ പലയിടത്തായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഞാനാണ് അന്നം നൽകുന്നവൻ, ഞാനാണ് ഉപജീവനം നൽകുന്നവൻ (51:57,58, 6:14) എന്നൊക്കെ! ഇത് കേട്ടിട്ട് നമ്മൾ ഉപജീവനം അന്വേഷിക്കാതെ, അന്നന്നത്തെ അന്നത്തിനുള്ള വകുപ്പുണ്ടാക്കാതെ കയ്യും കെട്ടി "ആഹ്! എന്ത് പറയാനാ! അന്നം തരേണ്ടത് അല്ലാഹുവാണ്" എന്നും പറഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടോ?
നമുക്കറിയാം, ഖുറാനിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് - "അവൻ അറിയാതെ ഒരു ഇല പോലും പൊഴിയുന്നില്ല" (6:59) എന്ന്; എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും സൃഷ്ടിച്ചപ്പൊൾ തന്നെ അവയുടെ ഖദ്റും നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് (54:49). അതായത് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അല്ലാഹു മുൻ കൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച പ്രകാരം ആണ് നടക്കുന്നത് എന്ന്! ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ടും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോ നമ്മൾ മിണ്ടാതെ സഹിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ, അത് അല്ലാഹു ആദ്യമെ നിശ്ചയിച്ചതാണെന്ന് കരുതി? നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് അപ്രതീക്ഷിതമായി നഷ്ടത്തിലേക്ക് കടന്നാൽ? നമ്മുടെ ജോലി ഒന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ? നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും മാറാത്ത രോഗങ്ങൾ വന്നാൽ? നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ച വിവാഹബന്ധം നടക്കാതിരുന്നാൽ? (അല്ലാഹു ഇതുപോലെ ഉള്ള പരീക്ഷണങ്ങളെ ഒക്കെ തൊട്ട് നമ്മളെ കാത്ത് രക്ഷിക്കുമാറാകട്ടെ, ആമീൻ). ഇതു പോലെ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചാൽ നമ്മൾ പിന്നെ സുജൂദിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുകയേ ഇല്ല അല്ലേ? രാവും പകലുമെന്നില്ലാതെ കരഞ്ഞ് പ്രാർഥിക്കും, അല്ലേ? അല്ലാഹു ആദ്യമേ തീരുമാനിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ, എന്ത് ചെയ്യാനാ!! അല്ലാഹു ആണ് ശെരിയാക്കേണ്ടത്, എന്നും പറഞ്ഞ് പ്രാർഥിക്കാതെ, അതിനു വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാതെ ഇരിക്കാത്തത് എന്തു കൊണ്ടാ??
എങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കാതിരിക്കും അല്ലെ? എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കും അല്ലെ? കാരണം ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ഇഹലോക ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ?!!!! നമ്മൾ ദൃശ്യമായതും അദൃശ്യമായതിലും, ഇഹലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും എല്ലാം ഒരേ പോലെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നവരാണ്. എന്നാൽ നമ്മളുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ ഈ വിശ്വാസം കാണുന്നത്, ദൃശ്യമായ കാര്യങ്ങളിലും, ഇഹലോകജീവിതത്തിലും
മാത്രമാണെന്ന് മാത്രം!!!പരലോകജീവിതത്തിൽ അതേ ആഴത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, മുകളിൽ പറഞ്ഞ ഏത് പ്രശ്നത്തേക്കാളും നമ്മൾ കരഞ്ഞ് ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുമായിരുന്നു നമ്മുടെ ഹിദായത്തിനു വേണ്ടി! അല്ലാഹുവാണ് മാർഗ്ഗ ദർശനം തരുന്നത്, അതു കിട്ടുമ്പോ കിട്ടട്ടെ എന്നു കരുതി നിരന്തരം പ്രാർഥിക്കാതിരിക്കില്ലായിരുന്നു, അതിനു വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കില്ലായിരുന്നു!! ആ ഹിദായത്ത് കിട്ടുന്ന വരെ നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു!!! അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഈ പരലോകജീവിതത്തിലുള്ള വിശ്വാസം, അദൃശ്യകാര്യങ്ങളിൽ ഉള്ള വിശ്വാസം - ഇതൊക്കെ ആരെ കബളിപ്പിക്കാൻ ഉള്ളതായിരുന്നു? ആരെയാണ് നമ്മൾ പറ്റിക്കുന്നത്? നമ്മെ കുറിച്ച് നമുക് അറിയാവുന്നതിലേറെ അറിയാവുന്ന അല്ലാഹുവിനെയോ?? നമുക്ക് മാർഗ്ഗ ദർശനം തരാൻ വേണ്ടി റെഡി ആയിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ സൃഷ്ടാവിനോട്, മാർഗ്ഗദർശനം ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന നമ്മൾ!!! എന്നിട്ടും നമ്മൾക്ക് അനുഗ്രഹങ്ങൾ കോരിച്ചൊരിയുന്ന സൃഷ്ടാവ്!!! ഒന്ന് ചിന്തിക്കണ്ടെ നമ്മൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച്???????
ഇൻഷാ അല്ലാഹ്, തുടരും....
പലപ്പോഴും ഹിദായത്തിന്റെ കാര്യം പറയുമ്പോ നമ്മൾ നമ്മളെ പറ്റിയും മറ്റുള്ളവരെ പറ്റിയും നെടുവീർപ്പോടു കൂടി പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് ആണ് : "ആഹ്! ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല! ഹിദായത്ത് അല്ലാഹു തന്നെ നൽകണം" എന്ന്. ശെരിയാണ്! അല്ലാഹു തന്നെയാണ് ഹിദായത്ത് നൽകേണ്ടത്. എന്നാൽ ഇതേ അല്ലാഹു ഖുറാനിൽ പലയിടത്തായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഞാനാണ് അന്നം നൽകുന്നവൻ, ഞാനാണ് ഉപജീവനം നൽകുന്നവൻ (51:57,58, 6:14) എന്നൊക്കെ! ഇത് കേട്ടിട്ട് നമ്മൾ ഉപജീവനം അന്വേഷിക്കാതെ, അന്നന്നത്തെ അന്നത്തിനുള്ള വകുപ്പുണ്ടാക്കാതെ കയ്യും കെട്ടി "ആഹ്! എന്ത് പറയാനാ! അന്നം തരേണ്ടത് അല്ലാഹുവാണ്" എന്നും പറഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടോ?
നമുക്കറിയാം, ഖുറാനിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് - "അവൻ അറിയാതെ ഒരു ഇല പോലും പൊഴിയുന്നില്ല" (6:59) എന്ന്; എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും സൃഷ്ടിച്ചപ്പൊൾ തന്നെ അവയുടെ ഖദ്റും നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് (54:49). അതായത് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അല്ലാഹു മുൻ കൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച പ്രകാരം ആണ് നടക്കുന്നത് എന്ന്! ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ടും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോ നമ്മൾ മിണ്ടാതെ സഹിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ, അത് അല്ലാഹു ആദ്യമെ നിശ്ചയിച്ചതാണെന്ന് കരുതി? നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് അപ്രതീക്ഷിതമായി നഷ്ടത്തിലേക്ക് കടന്നാൽ? നമ്മുടെ ജോലി ഒന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ? നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും മാറാത്ത രോഗങ്ങൾ വന്നാൽ? നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ച വിവാഹബന്ധം നടക്കാതിരുന്നാൽ? (അല്ലാഹു ഇതുപോലെ ഉള്ള പരീക്ഷണങ്ങളെ ഒക്കെ തൊട്ട് നമ്മളെ കാത്ത് രക്ഷിക്കുമാറാകട്ടെ, ആമീൻ). ഇതു പോലെ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചാൽ നമ്മൾ പിന്നെ സുജൂദിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുകയേ ഇല്ല അല്ലേ? രാവും പകലുമെന്നില്ലാതെ കരഞ്ഞ് പ്രാർഥിക്കും, അല്ലേ? അല്ലാഹു ആദ്യമേ തീരുമാനിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ, എന്ത് ചെയ്യാനാ!! അല്ലാഹു ആണ് ശെരിയാക്കേണ്ടത്, എന്നും പറഞ്ഞ് പ്രാർഥിക്കാതെ, അതിനു വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാതെ ഇരിക്കാത്തത് എന്തു കൊണ്ടാ??
എങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കാതിരിക്കും അല്ലെ? എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കും അല്ലെ? കാരണം ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ഇഹലോക ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ?!!!! നമ്മൾ ദൃശ്യമായതും അദൃശ്യമായതിലും, ഇഹലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും എല്ലാം ഒരേ പോലെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നവരാണ്. എന്നാൽ നമ്മളുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ ഈ വിശ്വാസം കാണുന്നത്, ദൃശ്യമായ കാര്യങ്ങളിലും, ഇഹലോകജീവിതത്തിലും
മാത്രമാണെന്ന് മാത്രം!!!പരലോകജീവിതത്തിൽ അതേ ആഴത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, മുകളിൽ പറഞ്ഞ ഏത് പ്രശ്നത്തേക്കാളും നമ്മൾ കരഞ്ഞ് ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുമായിരുന്നു നമ്മുടെ ഹിദായത്തിനു വേണ്ടി! അല്ലാഹുവാണ് മാർഗ്ഗ ദർശനം തരുന്നത്, അതു കിട്ടുമ്പോ കിട്ടട്ടെ എന്നു കരുതി നിരന്തരം പ്രാർഥിക്കാതിരിക്കില്ലായിരുന്നു, അതിനു വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാതിരിക്കില്ലായിരുന്നു!! ആ ഹിദായത്ത് കിട്ടുന്ന വരെ നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു!!! അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഈ പരലോകജീവിതത്തിലുള്ള വിശ്വാസം, അദൃശ്യകാര്യങ്ങളിൽ ഉള്ള വിശ്വാസം - ഇതൊക്കെ ആരെ കബളിപ്പിക്കാൻ ഉള്ളതായിരുന്നു? ആരെയാണ് നമ്മൾ പറ്റിക്കുന്നത്? നമ്മെ കുറിച്ച് നമുക് അറിയാവുന്നതിലേറെ അറിയാവുന്ന അല്ലാഹുവിനെയോ?? നമുക്ക് മാർഗ്ഗ ദർശനം തരാൻ വേണ്ടി റെഡി ആയിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ സൃഷ്ടാവിനോട്, മാർഗ്ഗദർശനം ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന നമ്മൾ!!! എന്നിട്ടും നമ്മൾക്ക് അനുഗ്രഹങ്ങൾ കോരിച്ചൊരിയുന്ന സൃഷ്ടാവ്!!! ഒന്ന് ചിന്തിക്കണ്ടെ നമ്മൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച്???????
ഇൻഷാ അല്ലാഹ്, തുടരും....
No comments:
Post a Comment